หลังจากพวกเราสิบกว่าคน (นักเขียนกับทีมงานแอคเน่บุ๊ค) ร่วมกันทำแอคเน่ อีเอ็กพี จนเข้าไปวางขายในร้านหนังสือซีเอ็ดเรียบร้อย ทีมงานแอคเน่บุ๊คก็มีความคิดว่าพวกเราที่เข้ามาในเวบนี้น่าจะมีเรื่องรัก เศร้า เหงา เซ็ง หรือจินตนาการบรรเจิดต่างๆนาๆ เกี่ยวกับสิวหรือหน้าที่มีปัญหาของเรากันบ้าง เลยคิดจะทำหนังสือออกมาอีกเล่มที่รวมเรื่องสั้นของคนเป็นสิว ใครสนใจไล่ดูรายละเอียดในบรรทัดต่อไปนี้ได้เลย

รับสมัครนักเขียน
1.ไม่จำกัดอายุ เพศ เชื้อชาติ ขอให้เขียนภาษาไทยได้ก็พอ
2.โพสต์ตัวอย่างงานเขียน โดยใช้ตัวหนังสือ Angsana UPC ขนาด 14 หนึ่งหน้ากระดาษ A4 มาลงที่กระทู้นี้ (จำนวนหน้าจนเรื่องจบขั้นต่ำอยู่ที่ 4 หน้า A4) แต่ยังไม่ต้องเขียนจนจบเรื่องในขั้นนี้ เพียงแค่เป็นการเล่าเรื่องเริ่มต้นให้คนอ่านรู้สึกอยากติดตามต่อไป
3.เรื่องที่เอามาลงจะเกี่ยวกับความรัก ชีวิตรันทด ตลก หรืออะไรก็ได้แต่ตัวหลักต้องเป็นสิว อาจเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับตัวเอง หรือเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาก็ได้


เราจะคัดเลือกมา 10 คน โดยผู้ที่ได้รับเลือกจะได้รับการติดต่อเพื่อขอต้นฉบับเต็มตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง เพื่อนำมาพิมพ์เป็น pocket book ขาย ผู้ที่ได้รับการคัดเลือกหลังจากอ่านต้นฉบับเต็มแล้วจะได้รับเงินค่าต้นฉบับ 1,000 บาท

บทนำ

สิว สิว สิว สิว สิว สิว สิว!!!! คำๆหนึ่งที่มีน้ำหนักรุนแรงทิ่มแทงหัวใจยิ่งนัก หากบางคนน่าใสๆอยู่ จงระวังให้ดี หากหน้าตาดีเกินไป ระวังเจ้าสิวตัวร้าย จะหมั่นไส้ มาประจัญบานบนใบหน้าของคุณๆ บางทีหลับอยู่เฉยๆ ตื่นมาโผล่ขึ้นมาได้ไงไม่รู้ เม็ดเดียวก็แทบจะร้องไห้แล้ว บางครั้งยกกันมาทั้งกองทัพ แถมยังมีการจัดกองประจำตำแหน่งของแต่ละสิวอีกด้วย “สิวทับหน้า” สร้างความเจ็บปวดร้าวฉาน !!! “ สิวซุ่ม” รู้ตัวอีกทีมันก็ดั๊นโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ “สิวเตรียมโจมตี” สิวที่เตรียมพร้อมเหมือนว่าจะระเบิดพลีชีพตัวเองออกมา แต่ยังไง๊ก็ยังไม่ยอมออกมาซะที เฮ้อ!!!
เซ็งเลยสิครับท่าน!!! ผู้อ่าน เรื่องราวนับจากนี้ไปท่านจะได้พบกับเรื่องชีวิตของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหน ถูกกองทัพที่ว่านี้เข้ามาโจมตีซะได้
ผมชื่อคิว เป็นเด็กนักเรียนในโรงเรียนมัธยม คนส่วนใหญ่ในโรงเรียน ถ้าพูดถึงชื่อผมคงจะไม่มีใครไม่รู้จัก เนื่องจากผมอยู่ชั้นปีสุดท้ายของโรงเรียนมัธยมแห่งนี้ ทำให้คนส่วนใหญ่จะเรียกกันว่า “พี่คิว” น้องในโรงเรียนแค่เห็นผมเดินผ่านก็ต้องแทบกรี๊ด เรียกชื่อผมทันใด “กรี๊ดดดดดด พี่คิว… ”บางคนก็แอบซุบซิบๆ ว่า “นี่ๆ.... พี่คิวมาแล้ว…” คงไม่ใช่เหตุผลอื่นใดที่ทำให้น้องๆทุกคนมีปฏิกิริยากับผมเช่นนี้ นอกเสียจากความหล่อ อันเกินที่จะยั้งของผมนั่นเอง 555+ พูดไปอาจจะคิดว่าผมหลงตัวเองแบบสุดๆเลยใช่ไหมหละครับ งั้นผมจะเล่าเรื่องของแบบระเอียดกว่านี้ให้ฟัง
Part I (ย่อ)
ผมเข้ามาเรียนโรงเรียนนี้ ตอนมัธยมปลาย เอาตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเลยและกัน ก็เป็นปกติครับ เราต้องแนะนำตัวกันก่อน “สวัสดีครับ ผมชื่อคิวครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” เสียงของผมที่แนะนำตัวเองกับเพื่อนๆในชั้นเรียน แต่พอสิ้นสุดเสียงของผมก็มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมา “แล้วหัวใจหล่ะค่ะ ไม่ฝากไว้ด้วยเหรอ…” นั่นไงโดนเข้าแล้ว1ประตู ผมก็เลยรีบสวนขึ้นโต้ตอบทันทีเพื่อที่จะตีเสมอ “ เอ้า!!ยังไม่ได้รับอีกเหรอครับ ผมให้หัวใจคุณไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” สิ้นสุดเสียงผม เสียงฮือโห่ร้อง กรี๊ดกร๊าดกัน ก็ดังขึ้นทั่วชั้นเรียนเลยทีเดียว
Part II ฉากวันก่อนเทศกาล
Part III (ย่อ)
ในวันจัดงานเทศกาลของโรงเรียน มีการจัดแสดงผลงานต่างๆของนักเรียน พอผมเดินเข้าไปในงานเท่านั้นแหละ “พี่คิวค่ะ ขอโทษค่ะ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมค่ะ” มีน้องคนนึงเดินเข้ามาถามทำท่ารุกรี้รุกรนแหะ “ครับๆ ได้ครับ” ผมตอบ พอถ่ายรูปแรกเสร็จปุ๊บ นั่นไง งานเข้า มากันเต็มครับ “พี่คิว ขอถ่ายรูปคู่ด้วยนะค่ะ” “หนูด้วยๆ” “แหน...ชิดเลยนะเธอ ห่านงหน่อยก็ได้” “ขอนิดนึงน่า...” นั่นไงเอาเข้าไป สักพักเริ่มมีการพูดโต้ตอบระหว่าง แฟนคลับมากยิ่งขึ้น “นี่ชั้นบอกให้ห่านงๆ พี่เค้าหน่อยไง” “แล้วทำไมหล่ะ ชั้นจะอยู่ชิดๆอย่างนี้แหละ.. พี่คิวค่ะยิ้มค่า....” “นี่เธอไม่เชื่อชั้นใช่ไม๊…” งานงอกเต็มๆครับสักพักมันไม่ได้เป็นการถ่ายรูปแต่มันคือสงคราม
ที่กำลังจะวิบัติขึ้น ทันใดนั่น ด้วยความมาดแมนของตัวกระผมเอง ผมเหลือบไปเห็นทางขวามือ มีช่องเล็กๆระหว่างกลุ่มคน ผมจึง... จึง.. จึง รอดตัวไปในช่องดังกล่าว 5555+ รอดพ้นแล้วตู

ยังมีเรื่องราวอีกหลายส่วน เกี่ยวกับคิว ที่ผมยังไม่ได้เล่าให้ฟัง แล้วคุณคิดดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าคนอย่าง คิว เด็กมัธยมที่ใครๆก็รู้จัก เกิดเป็นสิว !!! ปัญหาใหญ่ที่ไม่ควรจะเกิด กับนักเรียนSuper star แย่แล้วครับ คิวจะทำยังไง และชีวิตของเค้าจะเป็นยังไงต่อไป โปรดติดตาม ในฉบับเต็ม!

รับทราบค่ะ จัดไป

ประเดิมคนแรกเลยน่ะไนซ์

คำว่า สิว หลายต่อหลายคนคงรู้จักกันดี แต่เพื่อนๆทราบกันไหมครับว่าผมก็เป็นคนหนึ่งที่มีปัญหาเกี่ยวกับหน้าเป็นสิวเหมือนกัน โดยสิ่งที่ผมจะกลุ้มมากก็คือเวลาเข้ากล้องถ่ายรูปก็ไม่กล้าที่จะโพสท่ามากมายเพราะเกรงใบหน้าเวลาถ่ายออกมาแล้วดูไม่หล่อ (ชีวิตนี้ทำไมถึงต้องมีสิวด้วย T T ) หลายคนเมื่อได้อ่านก็คงทราบกันดีนะครับว่าเวลามีสิวขึ้นจะรู้สึกอย่างไรในการถ่ายรูปของตัวเอง ผมได้เฝ้ารอคอยและบอกกับตัวเองมาตลอดว่าชีวิตนี้เมื่อไหร่สิวจะหลุดพ้นออกไปจากชีวิตนี้ซักที ส่วนตัวผมนั้นเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องสิวมากมายหลายอย่างเลยอยากจะมาเล่าเรื่องชีวิตที่ปนความเศร้าเพราะเจ้าสิวเป็นสาเหตุที่ทำให้ปัญหาต่างๆเกิดตามๆมา โดยเรื่องมีอยู่ว่า วันนั้นเป็นวันหยุดซึ่งผมและเพื่อนๆก็ไปเดิวเที่ยวเล่นแถวสยามระหว่างทางได้เดินผ่านร้านปรึกษาปัญหาเรื่องสิวพอดี เพื่อนคนหนึ่งเลยบอกผมว่า “ เฮ้ย เอ กุเห็นหน้าคุณเป็นสิวมาก็นานและทำไมไม่รักษาให้หายๆมั้งวะ จะได้มีผู้หญิงมาสนใจมั้ง ” พอผมได้ฟังก็เลยเกิดอาการหน้าชาเลยครับเพราะเพื่อนคนอื่นๆทำไมไม่เคยบอกกับกุเลยวะแต่ไอ้นี้เป็นเพื่อนคนแรกที่บอกก็ถือว่ายังดีอย่างน้อยก็เป็นเพื่อนกุวะ(ผมบอกกับตัวเอง) จนกระทั่งมั่นใจว่าถึงเวลาแล้วที่ตัวผมจะหน้าใสๆไร้สิวซักที ผมไม่รอช้ารีบเข้าร้านปรึกษาสิวทันที ซึ่งหลังจากออกมาจากร้านก็ได้พบว่าใบหน้าของผมเต็มไปด้วยรอยกดสิวและความเจ็บระบมของใบหน้า ระหว่างทางกำลังจะเดินข้ามถนนไปหาเพื่อนเงินจำนวนหนึ่งที่ผมได้จากการทอนเงินจากพนักงานในร้าน ก็ได้ปลิวออกมาจากถุงใส่ยาที่พนักงานได้ให้มา โดยมันปลิวข้ามไปอีกฝั่งหนึ่งที่ผมข้ามมาหาเพื่อน ซึ่ง ผมเลยบอกกับตัวเองว่า (เจ็บหน้ายังไม่พอยังเจ็บเงินด้วย อีกอย่างคิดในใจว่าทำไมกุซุ่มซ่ามด้วยวะ) แต่ผมก็ไม่ยอมที่จะให้เงินมันปลิวไปเฉยๆนะครับ ผมได้ข้ามถนนไปเพื่อไปหาเจ้าเงินที่ปลิว ซึ่งผมจะหาเจอหรือไม่และต้องพบกับอุปสรรคอะไรระหว่างที่กำลังจะหาเงิน โดยเรื่องจะเป็นอย่างไรผมจะพบกับเงินหรือไม่ ก็โปรดติดตามกันต่อไปนะครับ

มัน…เริ่มจากเม็ดๆหนึ่งบนแก้ม รู้สึกคันที่เม็ดนั้น ช่างขัดใจจริงๆ จึงเริ่มจับๆเกาๆ เอ…เม็ดนี้มันรู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่ข้างในนี่นา รำคาญญญญ บีบมันซะเลยนี่แน่ะๆๆๆๆ ฟู่วววว เหนื่อย =c=; บีบก็ไม่มีอะไรออกมา เจ็บหน้าเปล่าๆ เลิกบีบแระ

วันต่อมา…โอ้วววว เม็ดบนแก้มนั้นยังอยู่เลยนี่นา แดงๆเจ็บๆคันๆขึ้นด้วยนะ ไหนลองจับซิ 555 ไอ้ที่อยู่ข้างในรู้สึกจะใหญ่กว่าเดิมด้วย จับไปจับมารู้สึกมันดิ้นได้อีกต่างหาก ดิ้นปึ่ดๆๆๆๆเลยแต่เจ็บจัง บีบมันเลยดีกว่า อ้าว..หม่าม้ามาเดินมาเห็นเรากำลังบีบเม็ดนี้อยู่พอดี ทำไมต้องมองด้วยนะ
“นี่มีมี่ โตจนมีสิวแล้วเหรอ อย่าไปจับ อย่าไปบีบมันนะ”
หา...ไม่เข้าใจทำไมอะหม่าม้า
“มันไม่ดีนะ นี่!!! เอามือออกจากหน้า!!!”
ก็ได้เอามือออกจากหน้าแล้วกัน เชื่อหม่าม้า ไม่จับ ไม่บีบเนอะ

อีกวันต่อมา…อูยยยย วันนี้เจ็บเม็ดนี้(ที่หม่าม้าเรียกว่าสิว)จริงๆนะ รำคาญ!!! ไม่ไหวแล้วบีบมันเลยแล้วกัน ว่าแล้วก็เดินไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่มีกระจกบานใหญ่ในห้องป่าป๊าหม่าม้า หม่าม้าไม่อยู่แถวนี้ ทางสะดวก…เอาละเฟร้ยยยยย เม็ดแดงๆใหญ่ๆนี่แหละ!!! บีบบบบบบบ อี๊ดๆๆๆๆๆ ปึ่ดดดดดดดดดดดดด!!!! ระเบิดแล้ว ระเบิดแล้ว แตกออกไปแล้ว เด้งไปติดกระจกเลย 555 และ…ความรู้สึกขณะที่มันแตกนี่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มัน มัน มันสุดยอดมากจอร์จ(จำมาจากรายการซื้อของทางทีวีอะไรก็ไม่รู้ที่หม่าม้าชอบเปิด มีป้าแก่ๆชอบพูดคำนี้บ่อยๆ) เอ…รู้สึกมีน้ำเหลืองออกมานะ จับๆดูรู้สึกยังแข็งๆอยู่นี่สงสัยจะบีบไม่หมด งั้นก็บีบอีกแล้วกัน อี๊ดดดดดด ปึ่ดดดดดดดดด!!! ฟู่ววววว หมดแล้วมั้ง สนุกชะมัดเลย เลือดออกแฮะซับๆๆๆๆ ระหว่างเดินออกจากห้องนอนป่าป๊าหม่าม้า เกือบลืมทำลายหลักฐานที่กระจกแหนะ แฮะๆ ต้องเช็ดให้สะอาด ทำลายหลักฐานทิ้ง แต่ๆๆๆหลักฐานชิ้นสำคัญยังอยู่บนหน้าเรานี่นา เฮ้ย!
“นี่มีมี่ บอกว่าอย่าไปบีบไง วันหลังอย่าบีบอีกนะ”
หา…ยังมีวันหลังอีกเหรอ

หลายวันต่อมา…วันนี้แผลบีบสิวแห้งแล้วเนอะ ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าบีบสิวมันผิดตรงไหน ไปโรงเรียนคุณครู เพื่อนๆก็ไม่ได้ว่าอะไรเรานี่นา แต่วันนี้เริ่มมีเม็ดตุ่มๆแดงๆคันๆอีก 2 เม็ดขึ้นบนแก้มอีกแล้ว สงสัยจะเป็นเจ้าสิวนั่นอีกแน่ๆ กลับบ้านจะบีบมันออกไปให้หมดเลย ระหว่างนั่งรถกลับบ้านก็ได้แต่จับๆลูบๆเกาๆ อืมมมมม ลองบีบไปเลยละกัน ปึ่ดๆๆๆๆ ฟู่วววววว สุดยอดจริงๆพระเจ้าจอร์จ จับๆลูบๆหน้า ยังเหลือสิวให้บีบอีกมั้ยนะ~ กลับบ้านไปว่าแล้ว ว่าหม่าม้าจะต้องเห็นหลักฐานการบีบสิวบนหน้าเรา เฮ้อ…ฟังหม่าม้าเทศน์อีกเช่นเคย ไม่เข้าใจว่าจะไม่ต้องบีบไปทำไมในเมื่อมันสนุกสุดยอดขนาดนี้ หม่าม้าไม่เข้าใจความสนุกของมีมี่หรอก อย่าหวังว่าจะทำตาม แต่เถียงเป็นคำพูดไม่ได้ต้องเถียงในใจเงียบๆเดี๋ยวมีเรื่องใหญ่ = = ; อะไรนะ…หม่าม้าบอกบีบสิวแล้วจะไม่สวยเหรอ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง เนี่ยยยยย เมื่อตอนนั้นบีบไป ตอนนี้มีมี่ยังสวยอยู่เลย ไม่เชื่อๆ แล้วบีบสิวก็ไม่เห็นผิดเลย ป่าป๊าก็ไม่บ่น คุณครูก็ไม่ว่า เพื่อนๆก็ยังคบกันเหมือนเดิม เนี่ย ถามเพื่อนที่โรงเรียนบางคนก็เป็นสิวกันยังบีบกันเลย ในเมื่อบีบแล้วหายเจ็บ และสนุกขนาดนี้ทำไมต้องไม่บีบด้วย เฮ้อ วัยรุ่นเซ็งงงง

จิตใจต่อต้านที่พลุ่งพล่านด้วยฤทธิ์ฮอร์โมนวัยรุ่นของมีมี่ขณะนั้นไม่รู้หรอกว่าการไม่เชื่อหม่าม้าในวันนั้นจะทำให้อนาคตบนใบหน้าของเธอต้องเผชิญกับความยากลำบากบนโลกกว้างที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนมากมายขนาดไหน

...แค่นี้ทุกคนคงรู้แล้วว่า นี่มันแค่จุดเริ่มต้น โฮ่ๆๆๆๆ